April 22, 2016

Praten doet wonderen


Met dat ik de titel schrijf van deze post, twijfel ik al of ik dit überhaupt ga publiceren. Maar goed, ik schrijf het gewoon lekker af en dan zie ik wel weer verder. Ik ben gewend dat mensen niet houden van gezeik en gezanik, learned it the hard way. Dus ik heb mezelf aangeleerd om af en toe maar gewoon mijn mond te houden. Sinds ik op deze aardkloot rondloop wist ik niet beter dan overal een positieve draai aan geven, dit had ik mij helemaal zelf aangeleerd en het beviel mij wel. Hoewel ik ook wel met beide voeten op de grond stond, kon ik alles makkelijk relativeren. Alleen tot een half jaartje terug was dit makkelijker gezegd dan gedaan. Mijn leven werd totaal op zijn kop gezet. Soms heb ik het idee, dat wanneer het leven je te makkelijk afgaat er altijd even iets wordt opgeschud. Of misschien is het omdat je gewend raakt aan het feit dat alles je van een leien dakje af gaat en dan ineens met de neus op de feiten wordt gedrukt als alles even helemaal in de soep loopt.

Nu hoor ik jullie denken en afvragen waar dit verhaal in hemels naar toe gaat. Nou dat ga ik jullie bij deze vertellen. Ik ben de afgelopen 10 weken druk bezig geweest met een nieuwe project voor school, wat gaat over het doorbreken van het taboe rondom dementie onder jongeren. Een onderwerp wat voor de een heel suf lijkt en niet veel betekenis heeft, maar voor de andere toch wel dichtbij komt.

Waarom zo'n serieus onderwerp? 
Ieder jaar krijgen ruim 13.000 mensen van hun arts te horen dat ze een vorm van dementie hebben. Mijn vader is een van deze 13.000 mensen. Na deze ingrijpende diagnose begint een proces dat gepaard gaat met veel onzekerheid en verdriet. Want hoe ga je om met een geheugen dat meer en meer laat afweten? Een karakter dat veranderd? Genoeg vraagstukken waar ik nu nog steeds geen antwoord op kan geven.

“themabijeenkomsten voor jongeren vanaf 16 jaar, praten helpt!” staat er op een brochures in de wachtkamers. Persoonlijke begeleiding spreekt mij als twinger bijvoorbeeld niet echt aan, laat staan naar praatgroepen gaan. Het drukt zo een stempel op dingen. Waarom kan het niet op een andere manier? Iets wat enorm duidelijk is geworden de afgelopen tijd, is dat dementie een moeilijk bespreekbaar onderwerp is. Begrip vanuit de omgeving is er nauwelijks, gewoonweg omdat het onbekend is en daardoor onbespreekbaar blijft. Hoe ga je met zoiets om? Wat zeg je tegen iemand als ze verteld dat haar vader dementie heeft? Ik houd daarom maar liever mijn mond. Om het proces voor naasten dragelijker te maken begint het bij het creëren van een omgeving waar mensen zich bewust zijn van deze ziekte en er over durven te spreken. Niet alles is rozengeur en maneschijn.
 “Wie op jonge leeftijd een realistisch beeld krijgt van dementie, neemt dat de rest van z’n leven mee."
Dus dat. Mijn vader heeft frontotemporale dementie. Hartstikke kut gewoon. En het liefst zou ik het weg willen nemen, maar dat gaat niet. De ene week voel ik mij super, de andere week gaat het minder en laat ik wel een traantje, maar ik probeer er mee te leven. Het accepteren is het meeste wat ik kan doen, maar dat is af en toe moeilijk. Erover praten doe ik niet graag, want ik haat het als mensen zich oncomfortabel bij mij voelen. Dus wat heb ik het afgelopen halfjaar gedaan? Alles opgekropt. En ik was er helemaal klaar mee. Waarom zou ik mijn mond moeten houden? En waarom kan ik geen steun krijgen vanuit mijn omgeving? Anderen tevreden stellen ben ik heel erg goed in, maar op gegeven moment is het ook nodig om iets terug te krijgen.

Dit allemaal is ook de reden waarom ik dit post en dit project ben gestart. Ik wil op een innovatieve en interactieve manier jongeren meer bewust maken over de gevolgen van dementie. Ik heb mij omringd met heel veel toffe mensen die mij willen helpen, zowel van de universiteit Maastricht als van verschillende steunpunten, dus dat is enorm fijn! Wat ik ga maken is al duidelijk, maar dat blijft nog even fijn geheim.

Liefs,
Lara

7 comments :

  1. Wauw ik sta met mijn mond vol tanden en ik vind helemaal niet dat je zeikt! Hier moet juist meer aandacht aan besteed worden. Het is een verschrikkelijke ziekte of je nu 16,30 of 80 bent. Super dat je dit deelt! Respect en sterkte!

    ReplyDelete
  2. Oh meid, hoe lastig! Goed van je (ik bedoel gewoon heel knap) dat je dit durft te delen. Veel ♡

    ReplyDelete
  3. Oh meid, hoe lastig! Goed van je (ik bedoel gewoon heel knap) dat je dit durft te delen. Veel ♡

    ReplyDelete
  4. Wat knap dat je het artikel toch deelt. Accepteren is inderdaad het enige wat je kunt doen, al snap ik dat je het zo graag zou willen veranderen.

    Ik vind dat je echt een hele leuke blog hebt! Ik ga je volgen. ♥

    ReplyDelete

Image and video hosting by TinyPicImage and video hosting by TinyPicImage and video hosting by TinyPicImage and video hosting by TinyPic

Instagram